Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.

Veel plezier!

Xenophon (427-355 BCE) was an Athenian student of Socrates and is known for his writings on the history of his own times, the sayings of Socrates, and the life of Greece. While a young man, Xenophon participated in the expedition led by Cyrus the Younger against his older brother, the emperor Artaxerxes II of Persia, in 401 BC. In this, Cyrus employed many Greek mercenaries, unemployed now the Peloponnesian War was over. Cyrus fought Artaxerxes at Cunaxa; the Greeks were victorious but Cyrus was killed; and shortly thereafter their general, Clearchus of Sparta, was invited to a peace conference, betrayed, and executed. The mercenaries, the Ten Thousand Greeks, found themselves deep in hostile territory, near the heart of Mesopotamia, far from the sea, and without leadership. They elected new leaders, including Xenophon himself, and fought their way north through Armenia to Trapezus on the coast of Black Sea and then sailed westward and back to Greece. In Thrace, they helped Seuthes II make himself king. Xenophon’s record of this expedition and the journey home was titled Anabasis ("Expedition" or "The March Up Country" ). Xenophon was exiled from Athens, probably because he fought with the Spartan king Agesilaus against Athens at Coroneia. (It is possible that he had already been exiled for his association with Cyrus, however.) The Spartans gave him property at Scillus, near Olympia, in Elis, where his Anabasis was composed. His son fought for Athens at Mantinea, while Xenophon was still alive, so Xenophon’s banishment may have been revoked. Xenophon died at Corinth, or perhaps Athens, and his date of death is uncertain; it is known only that he survived his patron Agesilaus, for whom he wrote an encomium. Xenophon is often cited as being the original Horse Whisperer, having been an advocate of sympathetic horsemanship in his On Horsemanship.

Xenophon (427-355 BCE) was an Athenian student of Socrates and is known for his writings on the history of his own times, the sayings of Socrates, and the life of Greece. While a young man, Xenophon participated in the expedition led by Cyrus the Younger against his older brother, the emperor Artaxerxes II of Persia, in 401 BC. In this, Cyrus employed many Greek mercenaries, unemployed now the Peloponnesian War was over. Cyrus fought Artaxerxes at Cunaxa; the Greeks were victorious but Cyrus was killed; and shortly thereafter their general, Clearchus of Sparta, was invited to a peace conference, betrayed, and executed. The mercenaries, the Ten Thousand Greeks, found themselves deep in hostile territory, near the heart of Mesopotamia, far from the sea, and without leadership. They elected new leaders, including Xenophon himself, and fought their way north through Armenia to Trapezus on the coast of Black Sea and then sailed westward and back to Greece. In Thrace, they helped Seuthes II make himself king. Xenophon’s record of this expedition and the journey home was titled Anabasis ("Expedition" or "The March Up Country" ). Xenophon was exiled from Athens, probably because he fought with the Spartan king Agesilaus against Athens at Coroneia. (It is possible that he had already been exiled for his association with Cyrus, however.) The Spartans gave him property at Scillus, near Olympia, in Elis, where his Anabasis was composed. His son fought for Athens at Mantinea, while Xenophon was still alive, so Xenophon’s banishment may have been revoked. Xenophon died at Corinth, or perhaps Athens, and his date of death is uncertain; it is known only that he survived his patron Agesilaus, for whom he wrote an encomium. Xenophon is often cited as being the original Horse Whisperer, having been an advocate of sympathetic horsemanship in his On Horsemanship.

Xenophon werd rond 430 v. Chr. (434? / 427?) geboren in Erchia, in de buurt van Athene. Vermits hij stamde uit een welgestelde aristocratische familie, werd zijn intellectuele vorming afgewerkt met onderricht bij de sofisten. Zijn afkomst leidde ertoe dat hij zich steeds onwennig heeft gevoeld in het democratische Athene, en er zich enigszins als dissident gedroeg.

De twee gebeurtenissen die zijn schrijversleven hebben bepaald, zijn enerzijds het contact met de wijze Socrates, tot wiens vriendenkring hij toetrad en die hij levenslang bewonderde – via Xenophon kunnen we over Socrates heel wat informatie vergaren, vermits hij zelf nooit iets opschreef -, en anderzijds de Peloponnesische oorlog (431 tot 403 v. Chr.). In deze verscheurende oorlog stond de jonge Xenophon, omdat hij een aristocraat was en dus voorstander van een oligarchische staatsvorm, eerder aan de kant van de Spartaansgezinden.

Toen er in 403 v. Chr. een einde kwam aan de Peloponnesische oorlog, en Athene na een vernederend vredesakkoord ingenomen en bezet werd door de Spartanen, kwam er een Spartaans gezinde oligarchie aan de macht, de "Dertig", die een antidemocratisch schrikbewind voerden. Xenophon kreeg een baan als administratief medewerker. Het was ook in deze periode dat hij terechtkwam in de filosofische vrienden-leerlingenkring rond Socrates.

Rond de eeuwwisseling ondernam de Perzische prins Cyrus een poging tot staatsgreep om zijn broer koning Artaxerxes II van de troon te stoten. Tijdens de Peloponnesische oorlog had deze Cyrus de Spartanen financieel gesteund, en dus rekende hij voor zijn onderneming op een wederdienst vanwege Sparta. Ook een zekere Thebaan, Proxenus genaamd, nam deel aan deze Tocht van de tienduizend. Deze wist zijn vriend Xenophon er toe te overhalen om, na het herstel van de democratie, als "waarnemer" deel te nemen aan de expeditie. Dat gaf Xenophon de gelegenheid om voor enkele jaren uit Athene te verdwijnen en een reis te maken door het Perzische binnenland. De veldtocht is uiteindelijk op niets uitgedraaid. Nadat Cyrus in de strijd gesneuveld was, nam Xenophon op algemeen verzoek de leiding van de ver van huis aan hun lot overgelaten Griekse huurlingen op zich, en bracht hen na jarenlange omzwervingen behouden terug in Griekenland. De memoires van deze expeditie (401-399 v.C.) zou hij later neerschrijven in zijn beroemde boek "Anxe1basis".

In Athene had men Xenophons optreden met lede ogen aangezien: hij werd dan ook door een verbanningsdecreet getroffen. Maar dat bleek niets eens nodig: bij zijn terugkeer in Griekenland, besloot Xenophon, diep ontgoocheld door de gebeurtenissen tijdens zijn afwezigheid (o.a. het doodvonnis van Socrates en zijn eigen verbanning), voorgoed met zijn vaderstad te breken en liep over naar de Spartanen, die hem gastvrij onthaalden. Hij bracht het tot persoonlijke vriend en raadsman van koning Agesilaxfcs II, die hij op diens militaire campagnes begeleidde, en voor wie hij nog een lijkrede zou schrijven.

Voor bewezen diensten kreeg hij van Sparta een landgoed te Scillus (Grieks ????????, nu ???????????, nabij Olympia, in de landstreek Elis), waar hij zich in 390 v. Chr. terugtrok, en er leefde als hereboer en schrijver. Daar beleefde hij samen met zijn vrouw en zijn twee zonen de twintig gelukkigste jaren van zijn leven. Bijna al zijn boeken kwamen dxe1xe1r tot stand. Maar het noodlot sloeg toe… Toen Sparta in 371 v. Chr. tegen de Thebanen een zware nederlaag leed in de slag bij Leuctra, werd Xenophon door de politieke gevolgen van de nederlaag gedwongen Scillus weer te ontruimen. Zijn oudste zoon Gryllos zou in dienst van Sparta sneuvelen in de Slag bij Mantinea. Ondanks de amnestie die hij intussen in Athene had gekregen, wenste hij er nooit meer terug te keren. Hij vestigde zich te Korinthe waar hij in 355 v. Chr. ook overleed

Xenophon werd rond 430 v. Chr. (434? / 427?) geboren in Erchia, in de buurt van Athene. Vermits hij stamde uit een welgestelde aristocratische familie, werd zijn intellectuele vorming afgewerkt met onderricht bij de sofisten. Zijn afkomst leidde ertoe dat hij zich steeds onwennig heeft gevoeld in het democratische Athene, en er zich enigszins als dissident gedroeg.

De twee gebeurtenissen die zijn schrijversleven hebben bepaald, zijn enerzijds het contact met de wijze Socrates, tot wiens vriendenkring hij toetrad en die hij levenslang bewonderde – via Xenophon kunnen we over Socrates heel wat informatie vergaren, vermits hij zelf nooit iets opschreef -, en anderzijds de Peloponnesische oorlog (431 tot 403 v. Chr.). In deze verscheurende oorlog stond de jonge Xenophon, omdat hij een aristocraat was en dus voorstander van een oligarchische staatsvorm, eerder aan de kant van de Spartaansgezinden.

Toen er in 403 v. Chr. een einde kwam aan de Peloponnesische oorlog, en Athene na een vernederend vredesakkoord ingenomen en bezet werd door de Spartanen, kwam er een Spartaans gezinde oligarchie aan de macht, de "Dertig", die een antidemocratisch schrikbewind voerden. Xenophon kreeg een baan als administratief medewerker. Het was ook in deze periode dat hij terechtkwam in de filosofische vrienden-leerlingenkring rond Socrates.

Rond de eeuwwisseling ondernam de Perzische prins Cyrus een poging tot staatsgreep om zijn broer koning Artaxerxes II van de troon te stoten. Tijdens de Peloponnesische oorlog had deze Cyrus de Spartanen financieel gesteund, en dus rekende hij voor zijn onderneming op een wederdienst vanwege Sparta. Ook een zekere Thebaan, Proxenus genaamd, nam deel aan deze Tocht van de tienduizend. Deze wist zijn vriend Xenophon er toe te overhalen om, na het herstel van de democratie, als "waarnemer" deel te nemen aan de expeditie. Dat gaf Xenophon de gelegenheid om voor enkele jaren uit Athene te verdwijnen en een reis te maken door het Perzische binnenland. De veldtocht is uiteindelijk op niets uitgedraaid. Nadat Cyrus in de strijd gesneuveld was, nam Xenophon op algemeen verzoek de leiding van de ver van huis aan hun lot overgelaten Griekse huurlingen op zich, en bracht hen na jarenlange omzwervingen behouden terug in Griekenland. De memoires van deze expeditie (401-399 v.C.) zou hij later neerschrijven in zijn beroemde boek "Anxc3xa1basis".

In Athene had men Xenophons optreden met lede ogen aangezien: hij werd dan ook door een verbanningsdecreet getroffen. Maar dat bleek niets eens nodig: bij zijn terugkeer in Griekenland, besloot Xenophon, diep ontgoocheld door de gebeurtenissen tijdens zijn afwezigheid (o.a. het doodvonnis van Socrates en zijn eigen verbanning), voorgoed met zijn vaderstad te breken en liep over naar de Spartanen, die hem gastvrij onthaalden. Hij bracht het tot persoonlijke vriend en raadsman van koning Agesilaxc3xbcs II, die hij op diens militaire campagnes begeleidde, en voor wie hij nog een lijkrede zou schrijven.

Voor bewezen diensten kreeg hij van Sparta een landgoed te Scillus (Grieks xcexa3xcexbaxcexb9xcexbbxcexbbxcexbfxcfx8dxcfx82, nu xcexa3xcexbaxcexb9xcexbbxcexbbxcexbfxcfx85xcexbdxcfx84xcexafxcexb1, nabij Olympia, in de landstreek Elis), waar hij zich in 390 v. Chr. terugtrok, en er leefde als hereboer en schrijver. Daar beleefde hij samen met zijn vrouw en zijn twee zonen de twintig gelukkigste jaren van zijn leven. Bijna al zijn boeken kwamen dxc3xa1xc3xa1r tot stand. Maar het noodlot sloeg toe… Toen Sparta in 371 v. Chr. tegen de Thebanen een zware nederlaag leed in de slag bij Leuctra, werd Xenophon door de politieke gevolgen van de nederlaag gedwongen Scillus weer te ontruimen. Zijn oudste zoon Gryllos zou in dienst van Sparta sneuvelen in de Slag bij Mantinea. Ondanks de amnestie die hij intussen in Athene had gekregen, wenste hij er nooit meer terug te keren. Hij vestigde zich te Korinthe waar hij in 355 v. Chr. ook overleed

An Athenian, the son of Gryllus, Xenophon was born about 444 BCE. In his early life he was a pupil of Socrates; but the turning point in his career came when he decided to serve in the Greek contingent raised by Cyrus against Artaxerxes in 401. Xenophon himself mentions the circumstances under which he joined this army (Anab. 3:1). Proxenus, a friend of Xenophon, was already with Cyrus, and he invited Xenophon to come to Sardis, and promised to introduce him to the Persian prince. He accompanied Cyrus into Upper Asia. In the battle of Cunaxa (401 BCE.) Cyrus lost his life, his barbarian troops were dispersed, and the Greeks were left alone on the wide plains between the Tigris and the Euphrates. It was after the treacherous massacre of Clearchus and others of the Greek commanders by the Persian satrap Tissaphernes that Xenophon came forward. He had held no command in the army of Cyrus, nor had he, in fact, served as a soldier, yet he was elected one of the generals, and took the principal part in conducting the Greeks in their memorable retreat along the Tigris over the high table-lands of Armenia to Trapezus (Trebizond) on the Black Sea. From Trapezus the troops were conducted to Chrysopolis, which is opposite to Byzantium. The Greeks were in great distress, and some of them under Xenophon entered the service of Seuthes, king of Thrace. As the Lacedaemonians under Thimbrou (or Thibron) were now at war with Tissaphernes and Pharnabazus, Xenophon and his troops were invited to join the army of Thimbron, and Xenophon led them back out of Asia to join Thimbron (399). Xenophon, who was very poor, mad an expedition into the plain of the Caicus with his troops before they joined Thimbrou, to plunder the house and property of a Persian named Asidates. The Persian, with his women, children, and all his movables, was seized, and Xenophon, by this robbery, replenished his empty pockets (Anab. 7:8, 23). He tells the story himself, and is evidently not ashamed of it. In other ways also he showed himself the prototype of an adventurous leader of condottieri, with no ties of country or preference of nationality. He formed a scheme for establishing a town with the Ten Thousand on the shores of the Euxine; but it fell through. He joined the Spartans, as has been seen, and he continued in their service even when they were at war with Athens. Agesilaus, the Spartan, was commanding the Lacedaemonian forces in Asia against the Persians in 396, and Xenophon was with him at least during part of the campaign. When Agesilaus was recalled (394), Xenophon accompanied him, and he was on the side of the Lacedaemonians in the battle which they fought at Coronea (394) against the Athenians. As a natural consequence a decree of exile was passed against him at Athens. It seems that he went to Sparta with Agesilaus after the battle of Coronea, and soon after he settled at Scillus in Elis, not far from Olympia, a spot of which he has given a description in the Anabasis. Here he was joined by his wife, Philesia, and his children. His children were educated in Sparta. Xenophon was now a Lacedaemonian so far as he could become one. His time during his long residence at Scillus was employed in hunting, writing, and entertaining his friends; and perhaps the Anabasis and part of the Hellenica were composed here. The treatise on hunting and that on the horse were probably also written during this time, when amusement and exercise of this kind formed part of his occupation. On the downfall of the Spartan supremacy, at Leuctra in 371, Xenophon was at last expelled from his quite retreat at Scillus by the Elans, after remaining there about twenty years. The sentence of banishment from Athens was repealed on the motion of Eubulus, but it is uncertain in what year. There is no evidence that Xenophon ever returned to Athens. He is said to have retired to Corinth after his expulsion from Scillus, and as we know nothing more, we assume that he died there some time around 357. http://www.iep.utm.edu/x/xenophon.htm

An Athenian, the son of Gryllus, Xenophon was born about 444 BCE. In his early life he was a pupil of Socrates; but the turning point in his career came when he decided to serve in the Greek contingent raised by Cyrus against Artaxerxes in 401. Xenophon himself mentions the circumstances under which he joined this army (Anab. 3:1). Proxenus, a friend of Xenophon, was already with Cyrus, and he invited Xenophon to come to Sardis, and promised to introduce him to the Persian prince. He accompanied Cyrus into Upper Asia. In the battle of Cunaxa (401 BCE.) Cyrus lost his life, his barbarian troops were dispersed, and the Greeks were left alone on the wide plains between the Tigris and the Euphrates. It was after the treacherous massacre of Clearchus and others of the Greek commanders by the Persian satrap Tissaphernes that Xenophon came forward. He had held no command in the army of Cyrus, nor had he, in fact, served as a soldier, yet he was elected one of the generals, and took the principal part in conducting the Greeks in their memorable retreat along the Tigris over the high table-lands of Armenia to Trapezus (Trebizond) on the Black Sea. From Trapezus the troops were conducted to Chrysopolis, which is opposite to Byzantium. The Greeks were in great distress, and some of them under Xenophon entered the service of Seuthes, king of Thrace. As the Lacedaemonians under Thimbrou (or Thibron) were now at war with Tissaphernes and Pharnabazus, Xenophon and his troops were invited to join the army of Thimbron, and Xenophon led them back out of Asia to join Thimbron (399). Xenophon, who was very poor, mad an expedition into the plain of the Caicus with his troops before they joined Thimbrou, to plunder the house and property of a Persian named Asidates. The Persian, with his women, children, and all his movables, was seized, and Xenophon, by this robbery, replenished his empty pockets (Anab. 7:8, 23). He tells the story himself, and is evidently not ashamed of it. In other ways also he showed himself the prototype of an adventurous leader of condottieri, with no ties of country or preference of nationality. He formed a scheme for establishing a town with the Ten Thousand on the shores of the Euxine; but it fell through. He joined the Spartans, as has been seen, and he continued in their service even when they were at war with Athens. Agesilaus, the Spartan, was commanding the Lacedaemonian forces in Asia against the Persians in 396, and Xenophon was with him at least during part of the campaign. When Agesilaus was recalled (394), Xenophon accompanied him, and he was on the side of the Lacedaemonians in the battle which they fought at Coronea (394) against the Athenians. As a natural consequence a decree of exile was passed against him at Athens. It seems that he went to Sparta with Agesilaus after the battle of Coronea, and soon after he settled at Scillus in Elis, not far from Olympia, a spot of which he has given a description in the Anabasis. Here he was joined by his wife, Philesia, and his children. His children were educated in Sparta. Xenophon was now a Lacedaemonian so far as he could become one. His time during his long residence at Scillus was employed in hunting, writing, and entertaining his friends; and perhaps the Anabasis and part of the Hellenica were composed here. The treatise on hunting and that on the horse were probably also written during this time, when amusement and exercise of this kind formed part of his occupation. On the downfall of the Spartan supremacy, at Leuctra in 371, Xenophon was at last expelled from his quite retreat at Scillus by the Elans, after remaining there about twenty years. The sentence of banishment from Athens was repealed on the motion of Eubulus, but it is uncertain in what year. There is no evidence that Xenophon ever returned to Athens. He is said to have retired to Corinth after his expulsion from Scillus, and as we know nothing more, we assume that he died there some time around 357. http://www.iep.utm.edu/x/xenophon.htm

De Anabasis of Tocht van Cyrus die ons thans bezig houdt, is vxf3xf3r alles een verhaal van lotgevallen, die hij zelf heeft bijgewoond, en munt uit door de grootste nauwkeurigheid en uitvoerigheid in bijzonderheden. Waarschijnlijk ontstond zij uit korte aantekeningen, die Xenophon reeds gedurende den veldtocht maakte. Dit schoone werk schildert ons in zeven boeken, op eenvoudige doch te gelijkertijd levendige wijze, hoe 10000 Grieken met een laf barbarenleger tot in het hart van het groote rijk der Perzen doordringen, hoe zij bij Cunaxa honderduizend vijanden op de vlucht slaan, en hoe hunne aanvoerders, in de eerste plaats de dappere Clearchus, in de val gelokt en vermoord worden. Dan lezen wij hoe de jeugdige Xenophon, alleen vertrouwende op zijn rijp oordeel, zonder uitdrukkelijk daartoe verkozen te zijn, de leiding van den terugtocht op zich neemt. Men trekt over den Tigris, en de barbaren houden eindelijk op met hunne vervolgingen. Doch nu dreigen nieuwe gevaren: gebergten, bewoond door krijgshaftige stammen, vooral de dappere Carduchen, staan hun in de weg. Met het zwaard in de vuist, dikwijls ook met list, breekt men zich baan. Vermoeidheid, sneeuw, honger, aanval der vijanden vellen menigeen ter neder. Maar de meerderheid bereikt ongedeerd een berg, vanwaar men eindelijk de reddende Zwarte Zee in ‘t oog krijgt, en allen onder het luide geroep van Thalassa! – de zee! de zee! vreugdedronken elkaar in de armen vallen. Dan trekt men, deels te water, deels te land, langs de kust tot aan het Grieksche Byzantium……………………

meer op www.koxkollum.nl

De Anabasis of Tocht van Cyrus die ons thans bezig houdt, is vxc3xb3xc3xb3r alles een verhaal van lotgevallen, die hij zelf heeft bijgewoond, en munt uit door de grootste nauwkeurigheid en uitvoerigheid in bijzonderheden. Waarschijnlijk ontstond zij uit korte aantekeningen, die Xenophon reeds gedurende den veldtocht maakte. Dit schoone werk schildert ons in zeven boeken, op eenvoudige doch te gelijkertijd levendige wijze, hoe 10000 Grieken met een laf barbarenleger tot in het hart van het groote rijk der Perzen doordringen, hoe zij bij Cunaxa honderduizend vijanden op de vlucht slaan, en hoe hunne aanvoerders, in de eerste plaats de dappere Clearchus, in de val gelokt en vermoord worden. Dan lezen wij hoe de jeugdige Xenophon, alleen vertrouwende op zijn rijp oordeel, zonder uitdrukkelijk daartoe verkozen te zijn, de leiding van den terugtocht op zich neemt. Men trekt over den Tigris, en de barbaren houden eindelijk op met hunne vervolgingen. Doch nu dreigen nieuwe gevaren: gebergten, bewoond door krijgshaftige stammen, vooral de dappere Carduchen, staan hun in de weg. Met het zwaard in de vuist, dikwijls ook met list, breekt men zich baan. Vermoeidheid, sneeuw, honger, aanval der vijanden vellen menigeen ter neder. Maar de meerderheid bereikt ongedeerd een berg, vanwaar men eindelijk de reddende Zwarte Zee in ‘t oog krijgt, en allen onder het luide geroep van Thalassa! – de zee! de zee! vreugdedronken elkaar in de armen vallen. Dan trekt men, deels te water, deels te land, langs de kust tot aan het Grieksche Byzantium……………………

meer op www.koxkollum.nl

Xenophon
Geboren am um 430 v.Chr. Attika; gestorben am nach 355 v.Chr..

Nach 410 v.Chr. schloxdf sich Xenophon an Sokrates an. 401 v. Chr. nahm er als xbbSchlachtenbummlerxab am Zug des jxfcngeren Kyros gegen den Perserkxf6nig Artaxerxes II. teil. Nach dem Tode des Kyros bei Kunaxa am Euphrat wurden die griechischen Offiziere von dem persischen Satrapen Tissaphernes ermordet; die fxfchrerlos gewordenen 10.000 griechischen Sxf6ldner leitete Xenophon durch Armenien ans Schwarze Meer und von dort an den Hellespont. 396 begleitete er den Spartanerkxf6nig Agesilaos erst nach Kleinasien und dann gegen die mit Athen verbxfcndeten Thebaner. Nach der Schlacht bei Koroneia (394) aus Athen verbannt, liexdf sich Xenophon in Skillus bei Olympia nieder, das er nach 371 v.Chr. wieder verlassen muxdfte. Den Rest seines Lebens hat er wohl in Korinth verbracht, obwohl die Verbannung vermutlich schon 368/67 v.Chr. aufgehoben